Start

Najpierw się wytłumaczę

Ojj długo nie było wpisu. Zdecydowanie za długo. Zacznę od wytłumaczenia się. Niestety zbieg różnych wydarzeń w naszym życiu prywatnym nas troszkę zatrzymał. Natomiast jak człowiek wypadnie już z rytmu, nie jest łatwo wrócić. Jako, że ja (Kinga) głównie piszę bloga z racji większej ilości czasu do dysponowania, niestety muszę się do czegoś przyznać. Otóż, sposób, który wybrałam na pisanie, czyli siadanie do tworzenia nowego wpisu w przypływie weny, totalnie się nie sprawdził. W momencie, kiedy wypadłam z rytmu, o czym wspominałam, rzuciłam się w wir innych równie ważnych i przyjemnych rzeczy. W skutek tego wena się w ogóle nie pojawiała, a blog świecił pustkami. Tutaj piosenka:

Blue Cafe – Świat nie będzie na nas czekał

Mój wspaniały Mąż polecił mi jakiś czas temu, żebym zmieniła taktykę i każdego dnia poświęcała jakiś konkretny czas na tworzenie, a przynajmniej szukanie inspiracji, oglądanie zdjęć. Ale ja „dusza artysty” długo opierałam się, by skorzystać z tej rady. Uwielbiam moment, kiedy przychodzi wena, a ja nie mogę nadążyć za pisaniem. Wtedy czuję się tak, jakbym chciała się tym, co mam w głowie zachłysnąć. Porównuję to z momentem, kiedy nadchodzi czas, kiedy na wielkim głodzie jem moje ulubione danie, na które codziennie sobie nie pozwalam, albo wymaga dużo zachodu i czasu, więc jem je rzadko. Natomiast przyznaję, że nie jest to dobre dla prowadzenia naszego bloga, który jest dla nas bardzo ważny. A więc oficjalnie deklaruję się, że skorzystam z rady mojego Męża i będę codziennie poświęcać naszej stronie czas. Amen! 🙂

Ponadto niedawno, a dokładnie wczoraj :), trafiłam w internecie na świetną babeczkę, która mnie zainspirowała do powrotu do pisania. Jest to Anna H. Niemczynow – https://www.annaniemczynow.pl/o-mnie/
Nie będę przytaczała całej historii tej kobiety, powyżej wkleiłam link do jej strony internetowej. W każdym razie odnalazłam u niej dużo podobieństw do siebie. Mimo tego, że do tej pory udało mi się przesłuchać zaledwie jeden wywiad z nią i przeczytać parę wpisów na jej blogu, w głowie zostało parę ważnych słów, które były mi potrzebne. Mocno wierzę w to, że jeśli powierzamy nasze życie Bogu, to On prowadzi nas i działa właśnie przez naszą codzienność, którą zapewne wiele osób niewierzących nazwie zbiegiem okoliczności. Jak kto, chce 🙂
Jednym z powodów, dla których ciężko mi było wrócić do pisania były nieszczęsne „zasięgi” naszego bloga i fanpage. Niestety, trochę się na tym zafiksowałam. Był już moment, że gdy pisanie postów szło w miarę płynnie, zasięgi rosły bardzo szybko, a z nimi mój zapał i radość. Natomiast po czasie przymusowej przerwy w pisaniu z powodu naszych spraw osobistych, rzecz jasna zasięgi spadły. A wówczas po pierwsze, ciężko było wrócić po wybiciu się z rytmu, a druga sprawa – demotywacja tym, że przy włożeniu dużej ilości energii i czasu w pisanie, prawdopodobnie i tak dotrze on tylko do garstki osób. W jednym z wywiadów z Anną H. Niemczynow usłyszałam zdanie, cytuję: „Ciągle przełamuję lęki, ale wysyłam (książkę do wydawcy) z taką głęboką wiarą, że to co robię jest dobre. Idę w którąś stronę. Jeśli mam czyste intencje, jeśli chcę dobra, to czego ja mam się bać ?(…)Moją intencją jest zawsze podawać dłoń czytelnikowi i ciągnąć go w górę, bo na tym mi zależy od samego początku. Trzeba po prostu robić rzeczy, których się boimy. To jest takie proste, a jednocześnie trudne”.
Dzięki tym paru zdaniom zrozumiałam jeszcze bardziej, nie powinno się skupiać na tym, jak przyciągnąć czytelników, jak zdobyć popularność, a pisać by robić coś dla siebie i innych. To, że zdecydowałam się pisać bloga, dzielić się naszymi podróżami, doświadczeniami i refleksjami – uważam za pewnego rodzaju powołanie/posłanie do ludzi. I niezależnie od tego, czy przeczyta to jedna osoba, dziesięć czy czterdzieści, to warto tworzyć. By dawać innym dobro. „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” Mt 10, 8. Anna H. Niemczynow na swoim blogu wspominała również o tym, że gdy zasiada do pisania, prosi Pana Boga, żeby jej dyktował, to co ma pisać. I z pełną pokorą przyznaje, że jak Stwórca każe jej przestać pisać, to pewnie z bólem serca, ale przestanie się tym zajmować. Jak to sama określa, to On „rozdaje karty”. Ten aspekt też bardzo czuję w swoim życiu. Nie tylko w sferze pisania. Ze mną było tak, że ja już jako małe dziecko pisałam opowiadania, powieści, wiersze. Brałam udział w przeróżnych konkursach. Potem przyszedł okres nastoletniego buntu, dojrzewania i dochodzenia do dorosłości i moje natchnienie w dużym stopniu zostało uśpione. Czasem gdzieś tam jeszcze coś pisałam dla kogoś, a także do szuflady. Coś cały czas we mnie drzemało. Ale dopiero teraz, u boku wspaniałego Męża, dzięki któremu mam przestrzeń do tego, by słuchać swojego serca, uśpione natchnienie się zaczyna budzić i coraz bardziej ujawniać. I to, że trafiam na ludzi, którzy w mniej lub bardziej pośredni sposób mnie motywują do pisania raczej nie dzieje się bez przyczyny. Czy to przypadek ? Nie sądzę 🙂 Myślę, że wszystko ma swój czas i swoje miejsce. Zarówno osoby spotkane na naszej drodze, relacje, które nawiązujemy z nimi, a także nasze błędy, dobre i złe decyzje oraz okoliczności, jakie stawia przed nami życie.
Zakończę ten wątek piosenką:

Perfect – Wszystko ma swój czas

OFF-ROAD w Serbii

A więc po krótkim (!) wstępie przechodzę do sedna, o czym chcę tutaj napisać, a mianowicie do naszych tegorocznych wakacji. W tym roku były one wyjątkowo przez nas wyczekiwane. W zasadzie od początku roku mierzyliśmy się z różnymi trudnościami i wyzwaniami w kwestiach zdrowotnych. Byliśmy bardzo zmęczeni, ale zarazem głodni podróży i oderwania się od spraw codziennych. Kiedy okazało się, że zdrowie i inne okoliczności pozwalają nam na wyjechanie na wakacje, przeszliśmy do ustalania, gdzie pojedziemy. Jak to przystało na Małżeństwo, nie mogło być zgody od razu. Jesteśmy z jednej strony tak dobrze dopasowani, a z drugiej jak ogień i woda. Często w momentach, kiedy po burzliwym konflikcie wreszcie dochodzimy do konsensusu, śmiejemy się, że „to musi być Miłość”. W innym przypadku przecież byśmy się pozabijali 🙂 Poniżej piosenka 🙂 Mimo, że muzyka Cleo nie jest rodzajem muzyki, którego słucham, to ten utwór wyjątkowo wpadł mi w ucho. I przede wszystkim bardzo pasuje do naszego Małżeństwa. Odkryłam ją przez wyświetlenie na profilu na Facebooku koleżanki z dawnej Wspólnoty, z którą już bardzo długi czas nie miałam kontaktu. Ku mojemu zaskoczeniu niedawno dowiedziałam się, że ta dziewczyna śledzi naszego bloga, co jest dla mnie niesamowicie wzruszające. Uwielbiam odkrywać takie perełki. Czasem nawet nie wiemy z iloma osobami spotykamy się na poziomie Duszy. Pozdrawiam Cię Gosiu 🙂

Cleo – Żywioły

W każdym razie Sebastian bardzo chciał zobaczyć w tym roku coś innego niż Włochy 🙂 Już od dłuższego czasu chodziła mu po głowie Portugalia i nie chciała odejść. Jedyne, co go zniechęcało to to, że słyszeliśmy od znanych nam vanlifer’sów Kasi i Łukasza z Podróżovanie, że weszło tam bardzo restrykcyjne prawo, nieprzychylne dla kamperów. A stało sie tak z powodu dużej ilości osób podróżujących w ten sposób, a nawet żyjących, którzy niestety zostawiali po sobie śmietnik. Oczywiście wchodziły tu również względy finansowe niezostawiania przez podróżników pieniędzy w hotelach i restauracjach, co źle wpływa na budżet państwa. No, ale mimo wszystko pokusa zobaczenia Portugalii w Sebastianie była żywa. Natomiast jak się domyślacie, ja zakochana po uszy w Toskanii od pierwszego wejrzenia, byłam bardzo monotematyczna. Więc trwały obrady. W pewnym momencie doszliśmy do konkluzji, że skoro każde z nas opowiada się za czym innym, trzeba nam wybrać zupełnie inny, neutralny cel.

Wówczas wyświetliło mi się na Facebooku wydarzenie organizowane przez znaną nam ekipę – Pathfinders. Ich głównym celem jest tworzenie tras off-road. Skupiają się na województwie podkarpackim. Organizują zloty i wyprawy dla miłośników samochodów 4×4. Promują ich region i odkrywają nowe, niedostępne miejsca dla zwykłego turysty. Wszelkie trasy, które przygotowują, starają się robić jak najbardziej profesjonalnie. Drogi, którymi prowadzą ekipy samochodowe do poszczególnych celów są legalne, a ich działalność nie stanowi zagrożenia dla środowiska i otaczającej nas przyrody. Byliśmy z nimi na wyjeździe 2 razy. Pierwszy raz na jednodniowym wypadzie w Bieszczady, by nabrać trochę obycia z jeszcze wtedy świeżo kupioną terenówką i jazdą w terenie. Chłopaki dali nam dużo cennych uwag, które są bardzo przydatne także w zwykłym użytkowaniu tego auta. Wszystko działo się w bardzo luźnej i przyjemnej atmosferze. Mieliśmy dużo zabawy, ale również dużo się dowiedzieliśmy. Choć niewątpliwie moje serce skradli przepysznymi, domowymi pączkami zrobionymi przez Mateusza mamę, którymi nas poczęstowali. Był to akurat tłusty czwartek 24 lutego 2022 roku. Wypad z nimi był niespodzianką prezentem dla Sebastiana na naszą miesięcznicę ślubu. Przez pierwszy rok świętowaliśmy każdą, ciesząc się, wspominając i nawzajem sobie dziękując za tę najważniejszą decyzję w życiu.

A potem pojechaliśmy odpocząć do wspaniałego domku na skraju lasu w Olszanicy koło Leska. Naprawdę było to pośród niczego, wokoło las, rzeka i dzikość. Wnętrze domku było małe, skromne, regionalne, ale miało wszystko, co potrzeba. Bardzo nam się podobało to miejsce, uwielbiamy takie klimaty. Z pewnością tam jeszcze wrócimy. O ile wcześniej sąsiad nie wybuduje kolejnych domków obok, bo wtedy przestanie to odpowiadać temu, czego zazwyczaj szukamy. A niestety widzieliśmy, że sąsiad chyba pozazdrościł właścicielowi tego domku kręcenia biznesu, bo za ogrodzeniem coś zaczyna się powoli budować. Ale z tego co wiemy, to jeszcze póki co nic tam nie ma, więc jak najbardziej polecamy, jeśli lubicie dzikość, ciszę i naturę tak jak my.

Drugi raz byliśmy na wyjeździe weekendowym organizowanym przez Pathfinders już z innymi ekipami, też na Podkarpaciu. Wtedy także nam się podobało. Było trochę jazdy w terenie, trudności technicznych, pomocy sobie nawzajem w grupie, ale nie zabrakło również pięknych widoków i integracji przy ognisku.

Koniec dygresji! 😉 Mam nadzieję, że już się przyzwyczailiście i to moje wtrącanie różnych wątków zaakceptowaliście 🙂 Wszystko jest ważne!

A więc wracając do tego, co wyświetliło mi się na Facebooku, kiedy postanowiliśmy wybrać neutralny dla nas cel naszych wakacji…🙂 Był to wyjazd „Serbia Wschodnia – od Dunaju po samo południe” organizowany przez Pathfinders. Już w tamtym roku w wakacje namawiali nas na organizowany przez nich wyjazd do Rumunii. Natomiast wówczas mieliśmy już zaplanowane Włochy, więc choćby skały srały…. 🙂 No! A tym razem jednym słowem nam – siadło 🙂 W zasadzie już jakiś czas temu rozmawialiśmy, że fajnie by było pojechać na Bałkany, gdyż dzikość tych terenów i mentalność ludzi bardzo sprzyja naszemu stylowi podróżowania z domem na kółkach 🙂 A i termin nam odpowiadał. Jedyne wątpliwości, jakie mieliśmy to, czy damy radę funkcjonować w trochę innych warunkach podróży, niż te które znamy i jak się w nich odnajdziemy. Pierwsza sprawa w terenówce takie rzeczy jak gotowanie, mycie się trzeba ogarniać na zewnątrz. Tak samo spanie w namiocie albo przekładanie bagaży na przednie siedzenia i nocleg w aucie na złożonych siedzeniach. A w kamperze mamy wszystko w środku, nic nie musimy rozkładać ani przenosić. Po prostu zajeżdżamy na miejsce, zamykamy się i nie rzucając się w oczy mamy tak zwany święty spokój i możemy delektować się chwilą. Drugą naszą obawą było nasze odnalezienie się w towarzystwie tak zróżnicowanej grupy osób z innych ekip, z którymi mielibyśmy spędzić tydzień czasu. Wakacje zawsze spędzaliśmy sami, czując się ze sobą dobrze i swobodnie. Nawet przy naszych silnych temperamentach i różnicach w charakterach po prostu lubimy ze sobą przebywać i spędzać czas. Natomiast na takim wyjeździe jesteśmy skazani na grupę kilkudziesięciu osób, których w ogóle nie znamy. Zdarzają się osoby tak bardzo zafascynowane terenówkami, że ciężko z nimi porozmawiać na inny temat niż wyposażenie auta, jego osiągi lub koszty wszystkich przeróbek i ulepszeń. Inny temat to picie alkoholu. Sami jesteśmy abstynentami, więc mocno zakrapiane integracje są dla nas bardziej obawą niż radością. Natomiast wiadome – nie ma co generalizować i zakładać, że akurat tym razem trafią się jakieś problematyczne osoby. Zatem nie pozostało nic innego jak tylko podjąć wyzwanie! Wspólna decyzja zapadła – jedziemy!
Nasze przygotowania do wyjazdu rozpoczęliśmy od listy rzeczy, które musimy zrobić i przygotować. Jako, że Sebastian jest człowiekiem bardzo zorganizowanym, co bardzo przydaje się w naszym wspólnym życiu, nie protestowałam. Uważam to za bardzo dobrą cechę, której mi niestety brak. Choć nierzadko powoduje to wiele napięć w naszym Małżeństwie, gdyż ja naturalnie sama o takich rzeczach nie pomyślę, a i czasem jemu w tym potrafię przeszkadzać. Przygotowania zaczęły się mniej więcej z miesięcznym wyprzedzeniem. Najpierw zabraliśmy się za ogarnięcie tematu mat termicznych do naszego Jeepa. Niestety okazało się, że firmy, które się zajmują szyciem takich rzeczy na miarę, maja terminy dopiero na wrzesień. Natomiast wyjazd był zaplanowany na końcówkę lipca. A gotowych mat produkowanych dla modelu naszego samochodu na rynku nie było. Jednak nie poddaliśmy się. Kupiliśmy materiał na matę termiczną na szyby do uszycia i zaczęliśmy działać.

Oboje stwierdzamy, że była to okropnie podła robota. Najpierw odmierzanie naszych 8 szyb w samochodzie, robienie szablonów, odrysowywanie, wycinanie, zszywanie, a potem jeszcze oczyszczanie taśmą brzegów. Wykończyło nas to, ale wspólnymi siłami do dnia wyjazdu ogarnęliśmy temat. A oto efekty naszej pracy:

Ponadto w ramach przygotowań do wyjazdu musieliśmy ogarnąć kuchenkę do gotowania, podręczne garnki oraz sztućce, pudełka do pakowania rzeczy, słuchawkę prysznicową na baterię, kran do zmywania, baniaki na wodę, miski do zmywania i prania oraz wiele innych rzeczy. Pewnie można było jeszcze więcej, ale z uczciwością przyznajemy, że zrobiliśmy tyle, ile mogliśmy. Uważamy, że jak na nasz pierwszy wyjazd w takim stylu, byliśmy dobrze przygotowani.

Wyjazd zaczynał się w sobotę wieczorem na kempingu nieopodal Belgradu. My wyruszyliśmy już w piątek popołudniu. Chcieliśmy jeszcze po drodze zaczepić o Belgrad, by zwiedzić stolicę Serbii, polecaną przez naszych ulubieńców, oczywiście Podróżovanie. Droga nam się bardzo dłużyła przede wszystkim z powodu przejazdu rzez Słowację. Niestety trafiliśmy na ogrom remontów, a w związku z nimi ograniczeń prędkości i ruchów wahadłowych. To sprawiało, że cały czas mieliśmy wrażenie, że mimo to, że ciągle jedziemy, nie możemy nic ujechać. Nocleg na bardzo obleganym MOP-ie również nie napawał nas optymizmem. W szczególności, że postanowiliśmy nie przekładać bagaży do przodu z tyłu, tylko spróbować rozłożyć je po bokach i spać pośród nich. Nie chcieliśmy wzbudzać zainteresowania pośród innych podróżnych robiących tam przerwę. Pomysł ten okazał się strasznym niewypałem, ponieważ w konsekwencji zabrało nam to mnóstwo miejsca. A więc nie dość, że było nam strasznie gorąco, bo nie zrobiliśmy sobie przewiewu otwierając okien, to jeszcze gnietliśmy się przyklejeni jeden do drugiego. Przynajmniej mieliśmy już wnioski, jak nie możemy spać podczas kolejnych nocy. Mocno umęczyliśmy się też czekając w kolejce, by przekroczyć granicę i wjechać do Serbii. Staliśmy w ciężkim słońcu blisko 2 godziny. Chwała Panu, że zjedliśmy pożywne śniadanie! Po przekroczeniu granicy dopiero na którejś z kolei stacji paliwowej udało nam się kupić serbską kartę, by móc korzystać z ich internetu po normalnych cenach. Z racji tego, że Serbia nie należy do Unii Europejskiej, rozmowy telefoniczne, sms-y, a przede wszystkim połączenia internetowe na polskiej karcie są bardzo drogie. Nam za korzystanie z GPS-a dopóki nie udało nam się dostać ich SIM-a, zabrało ponad 100 złotych. Natomiast nasze niedogodności wynagrodził nam piękny Belgrad.

Ale to nie koniec przeciwności. Tak nam się spodobał Belgrad, że spacer nam się troszkę przedłużył i ostatecznie mimo jedzenia obiadu w bardzo dużym pośpiechu, nie zdążyliśmy na Mszę świętą wieczorną, na którą bardzo chcieliśmy się wybrać.

Fakt jest również taki, że nie mieliśmy tam zbyt dużo czasu, ponieważ sporo go straciliśmy na szukanie bezpiecznego miejsca na zaparkowanie auta, jak to bywa w centrum dużego miasta. Wszędzie były zakazy i znaki z ograniczeniami i napisami w ich języku, których nie rozumieliśmy. Na szczęście jak to mówią „koniec języka za przewodnika”. Tutaj nie było większego problemu, by kogoś zaczepić i zapytać po angielsku o przetłumaczenie znaku z ograniczeniami. W końcu urwaliśmy miejscówkę, którą wypatrzyłam poza wytyczonymi miejscami parkingowymi. Ja się bardzo ucieszyłam, bo raz, że za free, a dwa mogliśmy być pewni, że nie stoimy na żadnym miejscu zarezerwowanym dla xx w dniach xx i godzinach xx. Sebastian natomiast nie podzielał w takim samym stopniu mojego entuzjazmu. Ja „serce”, Mąż „rozum”. Tak było, jest i będzie, to się ma we krwi 🙂 On zawsze woli zaparkować w wyznaczonym miejscu do parkowania, nawet jeśli jest płatne. Wtedy po prostu czuje się bezpieczniej, że nikomu nie będzie przeszkadzało, że tam stoimy. Jest to zrozumiałe, szczególnie za granicami Unii Europejskiej, gdzie kultura jest zupełnie inna od naszej. Więc staram się zbytnio nie oponować w takich sytuacjach. Natomiast na warunki i czas, jakie mieliśmy, po prostu nam się udało.

Na kemping zajechaliśmy wieczorem, ale nie byliśmy ostatni. Za nami jeszcze dojechała jedna ekipa, a było ich 10 plus organizatorzy. Czekała tam na nas miła niespodzianka. Na terenie kempingu był basen, z którego za drobną opłatą można było skorzystać. Po dniu pełnym wrażeń i dwóch dniach w podróży nie zastanawialiśmy się długo. Czym prędzej wskoczyliśmy w kostiumy kąpielowe i sruuu do wody. To było coś pięknego! Nie wiem czy też tak macie, ale mnie samo bycie w wodzie bardzo uspokaja. Nie umiem pływać, więc tylko chodzę, pluskam się i taplam. Natomiast w zupełności mi to wystarcza, by zeszły emocje, rozluźniły się mięśnie, a umysł odpoczął. Tego wieczoru zrobiło to naprawdę dobrą robotę. Kąpiąc się w basenie, dziękowałam Bogu za ten wspaniały prezent. Pewnie siedzenia w wodzie nie byłoby końca, gdyby nie latające nad naszymi głowami nietoperze, które bardzo skutecznie nas przegoniły z basenu. Ja generalnie boję się, wszystkiego co lata i sie rusza, a nie jest człowiekiem, więc nie było opcji. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Dzięki temu zdążyliśmy na omówienie z organizatorami i ekipą kolejnego dnia i nie wyszliśmy na całkowitych ignorantów. Bo generalnie my nigdy z nimi nie siedzieliśmy długo podczas integracji. Często po prostu po całym dniu wrażeń potrzebowaliśmy odpocząć przy swoim aucie, a niejednokrotnie po prostu ogarnianie życia biwakowego zajmowało nam większość wieczoru i zastawała nas pora spania. Nie jesteśmy mistrzami imprezowania. Zresztą nie pijemy alkoholu więc czasem tylko psujemy zabawę.

Kolejnego dnia już zaczynaliśmy jazdę w terenie z ekipą. Na szczęście pierwszy dzień chłopaki zaplanowali lajtowy. Piszę tak, ponieważ nasz dzień z uwagi na to, że była to niedziela i chcieliśmy wcześnie rano pojechać do Belgradu na Mszę świętą, zaczął się dość wcześnie. Wymknęliśmy się po cichu, że nikt nawet nie drgnął. Rano, kiedy zauważyli, że nie ma naszego auta, ekipa miała lekkiego stracha, że uciekliśmy. Po powrocie, szybko się ogarnęliśmy i byliśmy gotowi do drogi na czas. Po paru godzinach lekkiej jazdy zatrzymaliśmy się w miasteczku, gdzie mogliśmy zrobić zakupy spożywcze oraz przejść się wokół twierdzy obronnej Smederevo. Może i sama budowla oraz pobliska rzeka były ładne, ale śmieci, które były porozrzucane wszędzie, całkowicie odbierały im uroku. Nawet do wody musiały być spuszczane jakieś brudy, ponieważ na powierzchni unosiło się coś dziwnego.

Bardzo przykrym doświadczeniem było dla nas w Serbii to, jak podchodzą do kwestii śmieci. Wysypiska przeróżnych odpadów są tam, jak i zresztą na całych Bałkanach czymś naturalnym. Z jednej strony podoba nam się u nich ta wolność, która pozwala na korzystanie z ziemii, jak tylko chcemy. Naprawdę robi wrażenie to, że można wjechać prawie wszędzie bez zezwoleń czy opłat, co w Polsce jest nie do pomyślenia. Natomiast przeraża nas to, co człowiek robi z tą wolnością. I pojawia się pytanie – co jest lepsze ? My bardzo jesteśmy za zasłyszanym kiedyś hasłem „ziemia należy do nas”, co dla nas oznacza, że powinniśmy móc korzystać z natury i na niej legalnie przebywać bez żadnych ograniczeń. Tylko widzimy, że w miejscach, gdzie jest to możliwe, człowiek w obliczu wolności, nie umie tego uszanować i z tego korzystać. Dopiero ograniczenia, zakazy i groźby wysokiej grzywny powodują, że ludzie w mniejszym wymiarze zaśmiecają ziemię. A Wy co myślicie na ten temat ? Jak według Was powinno być ? Tę refleksję zakończę piosenką.

Buzu Squat – Nasze Przebudzenie

Najlepsze wrażenie robiła twierdza z daleka 🙂

Następnie pojechaliśmy do niewielkiego miasteczka, gdzie mieliśmy parę godzin przerwy na zjedzenie obiadu, a także zwiedzanie zamku Golubac , co organizatorzy bardzo polecali. I tu nam trudności nie brakowało. W rekomendowanej przez nich restauracji powiedzieli nam, że już dzisiaj nie można zamawiać jedzenia, tylko drinki. Więc poszliśmy dalej szukać. W kolejnej knajpie usłyszeliśmy po uprzednim zmierzeniu wzrokiem od góry do dołu, że nie ma wolnych miejsc. Niestety widzieliśmy, że są. Może nie byliśmy odpowiednio ubrani ? Stroje trekkingowe nie pasują do dress code restauracji ? Oburzeni, wzięliśmy zestaw mistrza, a mianowicie krzesełka, stolik, kuchenkę oraz niezawodne kabanosy, chleb i korniszony i pojechaliśmy na zatoczkę przy drodze z pięknym widokiem na zamek i wodę, by rozpocząć niebiańską ucztę. Nie, to nie, łaski bez! Obiad był po prostu genialny! Jestem pewna, że pojedliśmy lepiej niż w ichniejszych restauracjach 🙂

Kiedy już pojedliśmy, pełni nadziei na zareklamowane przez organizatorów kreatywne trasy zwiedzania zamku Golubac z niespodziankami, ochoczo ruszyliśmy ku przygodzie. Niestety nie mogło pójść nam zbyt prosto. Nie, to nie w naszym stylu. Okazało się, że na te fajne trasy wstęp jest możliwy tylko do godziny 15, a my byliśmy parę minut później. Gdybyśmy wiedzieli wcześniej, najpierw poszlibyśmy na zamek, a później na jedzenie. Nie mogliśmy tego przewidzieć, a nikt z nas nie wpadł na to, żeby najpierw sprawdzić. Zresztą organizatorzy nic nie wspominali na ten temat. Minus dla nich, mogli się bardziej przygotować! A więc obeszliśmy zamek najłatwiejszą trasą, która była naprawdę słaba pod każdym względem. W środku zobaczyliśmy, co straciliśmy, ponieważ było widać części szlaków trudniejszych tras. Były elementy wspinaczki, ale przede wszystkim można było wejść w o wiele więcej miejsc i znacznie wyżej, gdzie mogliśmy doświadczyć naprawdę niezapomnianych widoków. Ale cóż musieliśmy obejść się smakiem. I tak czasem bywa. Przynajmniej udało mi się zapozować i zrobić parę fajnych ujęć na terenie zamku. Co prawda naraziłam się tym sposobem strażnikom, którzy co jakiś czas na mnie gwizdali, ale wraz z moim wspaniałym fotografem moim Mężem, byliśmy nieustraszeni. Myślę, że w żaden sposób nie naraziłam się na niebezpieczeństwo, nie zniszczyłam pomnika kultury, a jakże piękne fotki urwałam! Zobaczcie sami!

I co ? 🙂

Kolejny dzień upłynął nam na jeździe po pięknych połoninach. Poprzedniego dnia wieczorem była burza i chmury jeszcze się utrzymywały, więc zapewniało nam to dodatkowe widowisko.

Przez to miałam cały czas mały niepokój, gdyż mam taką przypadłość, że panicznie boję się burzy. Nie potrafię tego racjonalnie wyjaśnić, co może to powodować. Nie przypominam też sobie żadnego strasznego wydarzenia z dzieciństwa z wyładowaniami.

Po prostu tak mam i już. A Wy macie jakieś swoje nieuzasadnione lęki ? Jak sobie z nimi radzicie ? Ja staram się stawiać im czoła będąc w obecności bliskiej mi osoby, przy której czuję się bezpiecznie. Wtedy próbuję siebie przekonać, że burza jeszcze nie oznacza mojej rychłej śmierci. To pomaga mi oswoić lęk. Natomiast całkowicie chyba się nie da go wyeliminować, trzeba się nauczyć z nim żyć. A Wy jakie macie doświadczenia ?

Niesamowitym doświadczeniem na tych wyjazdach z Pathfinders jest jazda w kolumnie. Z racji tego, że w terenie jeździ się bardzo powoli, wyłaniamy się jeden za drugim pomału z zarośli, gąszczu czy lasu lub gór. Niezłe wrażenie robi również to, kiedy dojeżdżając do docelowego miejsca ustawiamy się jeden za lub przy drugim autami.

W tych wyjazdach bardzo cenimy również tą dzikość funkcjonowania. Mając wszystko ze sobą, kiedy tylko jesteśmy głodni, robimy przerwę i szykujemy sobie jedzenie. Cóż to jest za smak odgrzanej domowej fasolki po bretońsku i herbatki w środku lasu! Tego nie da się z niczym porównać 🙂

Z wyjazdu zapamiętamy na długo również widoki, jakimi tam każdego dnia cieszyły się nasze oczy. Z racji tego, że poruszaliśmy się po terenach górzystych, tego naprawdę mieliśmy bardzo dużo.

A takie widoczki sprzyjają różnorakim refleksjom 🙂

Rzeczą, która ogromnie mnie urzekła na tym wyjeździe była wzajemna pomoc. Trzeba przyznać, że albo mieliśmy „felerne szczęście”, albo zwyczajnie „los z nas drwił”. Otóż praktycznie każdego dnia mierzyliśmy się z problemem z którymś autem. Kompletnie się na tym nie znam, więc nawet nie próbuję przytaczać, co dokładnie nawalało. Musiałby tutaj mnie wspomóc mój Mąż, więc jego pytajcie. Ja nawet nie próbowałam się w to mieszać, bo i tak bym nie pomogła, a mogłabym tylko przeszkadzać. Zresztą to było piękne, kiedy w momencie awarii, wszystkie chłopy znalazły się przy poszkodowanym aucie i zaczęli z wielkim podekscytowaniem działać i myśleć, a zaraz obok stworzył się naturalnie dywagujący na życiowe tematy kącik kobiet. Oczywiście i ja się w nim znalazłam. Dyskusje szły w najlepsze, niemalże w ogóle nie zwracałyśmy uwagi, że chłopy tam wydawałoby się walczą o życie. Natomiast ja kątem oka zerkałam, co się tam dzieje. Było to naprawdę urocze. Z jednej strony widać było ogromną powagę sytuacji, a z drugiej oni naprawdę mieli z tego frajdę. I za każdym razem udawało im się pomóc, a przynajmniej doprowadzić auto do takiego stanu, że mogło bezpiecznie zjechać z gór i dotrzeć na nocleg, żeby tam obmyśleć na spokojnie dalszy plan działania. Jedną rzecz, która mnie zaskoczyła i najbardziej ją zapamiętałam, to naprawa przegrzanej, wygiętej chłodnicy młotkiem, wiertarką i śrubkami. Wpadlibyście na to ? 🙂

Tak się bawią chłopcy 🙂

Te wszystkie sytuacje związane z naprawami bardzo mnie poruszyły. Można było poczuć, że naprawdę jesteśmy grupą, która jest razem. Mimo że z wieloma osobami poznaliśmy się dopiero na wyjeździe, a niektórych imion nawet po powrocie dobrze nie pamiętamy. Kiedy trwały naprawy nikt nie narzekał, że tracimy czas, nikt nie odjeżdżał, nikt nie był obojętny na to co się stało. Tak było zawsze dopóki nawzajem się nie uratowaliśmy. Często w podróży doświadczam od innych takiej bezinteresownej pomocy. Co się dzieje takiego, że w codzienności tak często ciężko nam o gesty rezygnacji z czegoś na rzecz kogoś ? I dlaczego tak trudno wziąć za coś odpowiedzialność i zaangażować się 100 % ?

Kolejnym powalającym z nóg doświadczeniem był wjazd terenówkami w kolumnie na najwyższy szczyt Serbii – mierzący 2169 m.n.p.m. To była dopiero petarda! Trzeba przyznać, że wjazd wymagał dużo uwagi oraz skupienia, a także umiejętności korzystania z auta. Był to techniczny przejazd z zapierającymi dech w piersiach widokami. Jesteśmy bardzo wdzięczni organizatorom za zaufanie i udzielanie cennych wskazówek podczas jazdy.

Wjazd na szczyt był dla nas wartościowy nie tylko ze względu na widoki oraz doświadczenie przygody i czegoś nowego. Przede wszystkim też dowiedzieliśmy się naszych reakcji na takie sytuacje. Dla mnie była to przede wszystkim uczta. Jakikolwiek stres oraz myślenie, że coś mogłoby nam się stać, całkowicie mnie opuściły. Czułam dużą adrenalinę, która mnie tylko napędzała. Mimowolnie w emocjach parę razy wykrzykiwałam do Męża, który kierował „szybciej, szybciej”. Natomiast Sebastian wykonywał każdy ruch z ogromną rozwagą i opanowaniem. On z kolei cały czas miał w głowie odpowiedzialność za nasze bezpieczeństwo. Przepaści nad którymi jechaliśmy, które ja widziałam jako widoki, którymi trzeba się napawać, przypominały mu o pokorze wobec zawodności auta oraz niekompletności swoich umiejętności i małego doświadczenia.

Podsumowując wyjazd był jak najbardziej udany. Wprawdzie nasze obawy odnośnie innego funkcjonowania w podróży niż kamperem, były jak najbardziej zasadne i znalazły duże odzwierciedlenie w rzeczywistości. Prawdą jest, że musieliśmy się dużo gimnastykować, by dać sobie radę ze wszystkim. Spaliśmy głównie w aucie, a więc każdego wieczoru zanim udaliśmy się na spoczynek przekładaliśmy bagaże z tyłu do przodu. Musieliśmy mieć w głowie, czego będziemy potrzebować w nocy oraz rano. Bo układając pudła z rzeczami z przodu, tym samym traciliśmy do nich dostęp bez konieczności przekładania wszystkiego z powrotem. Na same te rzeczy traciliśmy godzinę czasu. Niestety mimo usilnych prób przyspieszenia procedury, nie chciało być inaczej. Do tego trzeba jeszcze doliczyć przygotowywanie posiłków i mycie się. Aby to się ziściło, musieliśmy rozkładać stolik, krzesełka, kuchenkę oraz namiot przebieralnię, który służył nam do brania prysznica. Plus mniejsze już rzeczy typu baniaki, przenośne baterie, miski. A potem zmywanie, ogarnianie brudnej wody oraz przenośnej toalety. I pakowanie wszystkiego z powrotem do środka. Zajmowało to kupę czasu, który gdyby nie te rzeczy, moglibyśmy wykorzystać inaczej. Na przykład na delektowanie się chwilą, przeżywanie tu i teraz, które jest dla nas niezwykle ważne. Uwielbiamy będąc w podróży, szczególnie kiedy jesteśmy w pięknym, dzikim miejscu po prostu być i krzyczeć „Trwaj chwilo, chwilo trwaj”, jak śpiewa Zakopower. Wtedy można poczuć powiew wiatru na skórze, usłyszeć szmery lasu, a także poczuć woń pól. A przede wszystkim spotkać się ze swoim wnętrzem. Kiedy człowiek goni, ciągle jest w ruchu – ciężko mu cokolwiek usłyszeć. Wydaje się, jakby nieustannie gdzieś uciekał. Na pewno tego nam brakowało podczas tego wyjazdu. Podczas tego tygodnia i tak mieliśmy o tyle lepiej, że przynajmniej nie traciliśmy czasu na szukanie odpowiedniego miejsca na nocleg, gdzie możemy się rozłożyć z wszystkimi naszymi „zabawkami”. Odeszło nam to, ponieważ ogarniali to organizatorzy. Tak podróżując nie jest to takie proste jak w kamperze, gdzie wszystko jest w środku. Wystarczy się tylko zatrzymać, zamknąć drzwi i okna. I wszystko robimy oraz mamy wewnątrz. Z szukaniem miejsca na nocleg mierzyliśmy się podczas kolejnego tygodnia, kiedy po skończeniu turnusu z Pathfinders, zostaliśmy sami na Bałkanach jeszcze tydzień. Działo się tam tyle, że stwierdziłam, że jest to materiał na osobny wpis. Także niebawem… 🙂
Natomiast oboje jesteśmy zgodni, co do tego, że cały ten nasz wysiłek był warty zachodu. Doświadczenie jazdy w terenie, bogactwo widoków, a również ogrom dobrej zabawy i przełamywania lęków, to rzeczy bezcenne. Ponadto kiedy człowiek musi się o coś mocniej postarać, wtedy tak naprawdę, to co otrzymuje smakuje jeszcze lepiej. Ale więcej o tym będzie w kolejnym wpisie o drugiej części naszego wyjazdu terenówką. Bowiem, jak już wspominałam, turnus z Pathfinders skończył się po tygodniu. A my postanowiliśmy jechać dalej i wrócić dopiero na następny tydzień. Ahoj przygodo!

I na koniec piosenka:

Dwa plus Jeden – Iść w stronę słońca

Gozo nas totalnie zaskoczyło! Zupełnie nie mieliśmy pojęcia, jak tu będzie pięknie! Musimy przyznać, że gdyby nie bon podarunkowy, Gozo na pewno nie byłoby na naszej liście podróżniczych celów. Myślę, że nie przyszłoby nam to do głowy. A podobało nam się tak bardzo, że oboje z Mężem stwierdziliśmy, że trzeba tu będzie wrócić. A to nie jest takie oczywiste, szczególnie w przypadku Sebastiana, który jest bardzo ciekawy świata i ma ciśnienie, by jeździć w nowe miejsca. Tłumaczy mi, że nie jesteśmy jeszcze dziadkami na emeryturze, żeby mieć „swój stolik” 🙂 Ja natomiast lubię wracać tam, gdzie już byliśmy. Wtedy jeszcze bardziej odpoczywam 🙂 Mniej wtedy gonimy, jesteśmy nastawieni bardziej na delektowanie się, niż na poznawanie nowych miejsc, ciesząc się, że po upływie czasu jesteśmy tu znowu razem. A wracające wtedy wspomnienia z tych miejsc nie przestają nas rozpieszczać. I tu musi być piosenka: Zbigniew Wodecki – Lubię wracać tam gdzie byłem

W związku z wracaniem w te same miejsca w mojej głowie pojawiła się jeszcze jedna refleksja. Bowiem będąc gdzieś, gdzie już byliśmy – zawsze będziemy już trochę inni, bogatsi o nowe doświadczenia. W związku z tym te same miejsca będą przez nas przeżywane w pewnym stopniu inaczej. Sebastian w swoim poście o Toskanii napisał, że był to dla nas czas, który już się nie wydarzy. I tak jest ze wszystkimi wydarzeniami, sytuacjami w naszym życiu. Nie przeżyjemy jeszcze raz swojego dzieciństwa, młodości, pierwszego zakochania, pierwszej kłótni czy pierwszego rozczarowania itd. Nawet gdybyśmy bardzo próbowali, zawsze będziemy już to przeżywać z innej perspektywy. Czasem jest nam szkoda, bo gdyby mogło się do pewnych trudnych wydarzeń wrócić, dokonać pewnych wyborów jeszcze raz, niejednokrotnie z tego miejsca człowiek zachowałby się inaczej. Albo gdyby można było coś przeżyć jeszcze raz, co było bardzo przyjemne, moglibyśmy bardziej to docenić, niż wówczas, kiedy to rzeczywiście miało miejsce. Ale cofnąć czasu się nie da. I teraz myślę, że to dobrze. Bo te wszystkie sytuacje, znajomości, relacje, zachowania – zarówno te dobre jak i te, które oceniając dziś, nie są dla nas chlubą, były nam bardzo potrzebne. To one nas ukształtowały i doprowadziły do tego miejsca, gdzie teraz jesteśmy. I za to wszystko powinniśmy być wdzięczni. A wracając do tych miejsc, przeżywać je w nowej i lepszej odsłonie, wyciągać wnioski i podążać do przodu, ku górze…

A poniżej piosenka, przy której podczas tańca na imprezie ostatkowej, na której niedawno byliśmy, przyszła mi ta refleksja. A więc jeszcze w tych ostatnich dniach karnawału ślę Wam trochę radości z nutą nostalgii 🙂

Paradoks – Jezioro

Postaram się opisać to, co nas najbardziej ujęło, dzieląc treści na poszczególne kategorie. Będą też oczywiście zdjęcia, ale jeśli podróżujecie, to wiecie, że one nie oddadzą w pełni zapierającego dech w piersiach widoku, towarzyszących emocji oraz przeżytych doświadczeń, a także kultury tego miejsca. Pisał o tym już też mój Mąż w swoim poście. Ale spróbuję zrobić co w mojej mocy, by podzielić się tym, co nam było dane tam doznać.

Ciężko pisać na bieżąco…

Zacznę od wytłumaczenia się, dlaczego post zostaje opublikowany z tak dużym opóźnieniem po powrocie z Gozo. Początkowo plan był taki, by przeznaczyć część czasu urlopu na pisanie. W szczególności, że wyjazd była nastawiony na odpoczynek, aniżeli na zobaczenie jak najwięcej. Mimo wszystko było nam ciężko się zebrać. Pomysł jechania na plażę lub na klif z komputerem nie kojarzył nam się dobrze, dlatego odpuszczaliśmy. Natomiast spędzenie dnia w hotelu zawsze przegrywało ze spędzeniem czasu w naturze. Mimo, że hotel i cały jego teren był naprawdę przepiękny. Ale o tym będzie później. Ponieważ Mąż już parę razy odgrażał się, że napisze post, miałam plan, żeby na Gozo go odpowiednio zmotywować, by się za to rzeczywiście zabrał. I się udało. Wpadł na pomysł na post, ułożył sobie w głowie zarys treści i zaczął pisać, kiedy ja poszłam na samotny spacer na pobliskie wzniesienie. Co prawda skończył jakiś miesiąc po powrocie, ale się udało! I do tego mnie wyprzedził 🙂

Lot samolotem

Lot samolotem był dla mnie wielkim wydarzeniem. Muszę przyznać, że bardzo się bałam, ponieważ nigdy wcześniej nie latałam. No poza lotem widokowym Cessną 🙂 Mam świadomość, że samolot jest najbezpieczniejszym środkiem komunikacji, natomiast wiem też, że jakby był wypadek, to wtedy giniemy wszyscy. Natomiast miałam dużą motywację, by przełamać lęk i polecieć. Doświadczenie też mi mówiło, że u boku kochającego Męża stresujące rzeczy przeżywa się dużo łatwiej. Lot był na szczęście niedługi, co też było dla mnie bardzo na plus. No, ale jak w końcu było ? Cóż, generalnie przeżyłam! Nie straciłam słuchu, nie zemdlałam, nic mi się nie stało. Natomiast nie było to dla mnie nic przyjemnego. Przed lotem słyszałam od wielu osób, że uwielbiają latać, kochają ten moment wznoszenia się, bycia w chmurach itd. Nic z tych rzeczy…Nie miałam takich odczuć. Jeśli chodzi o momenty nabierania wysokości i tracenia wysokości, było mi po prostu słabo, wręcz kołowało mi się w głowie. Ewidentnie odczuwałam zmiany ciśnienia. Dziwnie czułam się z tym, że panie stewardessy mówiły głównie po angielsku. Stresowałam się, że jeśli rzeczywiście by coś się stało i trzeba byłoby się próbować ratować, nic bym nie zrozumiała, co mam robić. Kochany Mąż pocieszał mnie, ze w przypadku katastrofy lotniczej próba ratunku i tak nie miałaby większego znaczenia 😉 W druga stronę lecieliśmy za dnia, więc mogłam podziwiać widoki. Przyznaję, naprawdę cieszyły oko. Natomiast nie przyćmiły one dyskomfortu lotu. Na szczęście mogłam przez cały czas trzymać mocno Męża za rękę, a w drugiej ręce koraliki różańca. W każdym razie moje wnioski są takie, że diabeł nie taki straszny jak go malują, ale też nie piękny. Przeżyłam, doświadczyłam i dziękuję. Myślę, że nie wpadnę sama na pomysł, żeby gdzieś lecieć samolotem, o ile sytuacja mnie nie zmusi.

Eucharystia

Dużym atutem urlopu na Gozo było to, że mieliśmy o wiele łatwiejszy dostęp do Eucharystii niż we Włoszech. Przede wszystkim informacje na stronach internetowych kościołów oraz na gablotach przykościelnych były bardziej czytelne.

Znaczące było to, że na Malcie drugim językiem urzędowym, oprócz maltańskiego, jest język angielski. Było to dla nas bardzo pomocne, zresztą nie tylko w kwestii sprawdzania rozkładu Eucharystii. Natomiast Msze święte w języku maltańskim były dla nas wyzwaniem. Nie szło nic zrozumieć, po prostu nic! Już we Włoszech było prościej! Jak zawsze, staraliśmy się czytać przed Ewangelię, ale mimo to było nam trudno. A może i takie doświadczenie jest potrzebne ? Człowiek musi wtedy jeszcze bardziej skupić się na tym, co w danej chwili się dzieje, a nie tylko bezwładnie uczestniczyć i powtarzać za księdzem czy ludem. Ale mieliśmy wielką radość, że udało nam się być na Mszy świętej więcej razy niż tylko w niedzielę, tak jak sobie jakiś czas temu postanowiliśmy. To ważne dla nas i budujące, że na urlopie również nie odpuszczamy oraz, że nam to wychodzi.

Bardzo podobała nam się inscenizacja przybycia do świętej Rodziny 3 króli przed Kościołem, przed niedzielną Eucharystią. Brali w niej udział mali i duzi mieszkańcy Gozo w przepięknych strojach oraz prawdziwe zwierzęta. Czuliśmy w sercu, co się tam dzieje, mimo bariery językowej. Niestety nie udało nam się zrobić zdjęć, ale odsyłamy do innego podróżniczego bloga, gdzie wydarzenie to zostało szczegółowo sfotografowane i opisane.

Sylwester po maltańsku!

Ojj było syto! I to pod każdym względem, zarówno jedzeniowym, jak i kulturowym. Ale zacznę od początku :). Na Gozo dotarliśmy dzień przed sylwestrem. Początkowo nie mieliśmy sprecyzowanych planów, co chcemy robić. Plan był taki, że pierwszego dnia zrobimy rozeznanie po okolicy, popytamy miejscowych ludzi, co dzieje się ciekawego i na coś się zdecydujemy. Jak zaplanowaliśmy, tak zrobiliśmy. Od sympatycznej Pani ze sklepu spożywczego dowiedzieliśmy się o plenerowym sylwestrze w Victorii – stolicy Gozo. Zapewniała nas, że będzie tam pięknie. To miejsce polecała nam też blogerka Polka na Malcie. I tak zamierzaliśmy właśnie zrobić. Natomiast ze względu na to, że Sebastiana po podróży coś drapało w gardle, a wieczory były tam chłodne, zaczęliśmy rozważać sylwestra z uroczystą kolacją i muzyką na żywo w hotelowej restauracji, na którego ostatecznie zdecydowaliśmy się pół godziny przed rozpoczęciem imprezy.

I nie żałujemy, absolutnie! Mąż miał na początku wątpliwości, gdyż obawiał się, że będzie drętwo z uwagi na dojrzały wiek gości hotelowych. Natomiast szybko okazało się, że obawy nie były zupełnie potrzebne. W żadnym wypadku nam to nie przeszkadzało. Kolacja była rzeczywiście bardzo uroczysta. Wszystko pięknie podane, a do tego wyglądało i smakowało wyśmienicie. Objedliśmy się jak bąki. Ilość jedzenia nas zdecydowanie przerosła. Od godziny 20 do 23:30 podawali nam poszczególne dania. I to wcale nie były degustacyjne porcje! Można było się najeść, a nawet zmęczyć 🙂 I wszystko było pięknie – niebiańska uczta dla podniebienia, magiczny wystrój, genialna muzyka na żywo…. Ale gdzie tańce ? Wszyscy tylko siedzieli, jedli, ewentualnie rozmawiali, a my pod stołem przebieraliśmy nogami. Ostatecznie po podaniu ostatniego posiłku nie patrząc na innych, wyszliśmy na parkiet. To był dopiero czad! Jak zawsze szalejemy na parkiecie, to to było istne szaleństwo! Może to kwestia tego, że nikt nas tam nie znał i puściły wszelkie hamulce ? Nie mamy pojęcia. Ale wiemy na pewno, że od tej nocy, na Gozo nie byliśmy już anonimowi. W kolejnych dniach „lokalsi” zaczepiali nas na ulicy, witając, pozdrawiając i gratulując. Niektórzy śmiałkowie pytali, gdzie się nauczyliśmy tak dobrze tańczyć. Dobre, tu się uśmialiśmy. Ten, kto nas zna, ten wie, że nasz taniec to jedna wielka improwizacja. Uwielbiamy tańczyć ze sobą, czujemy się w tym bardzo swobodnie i zawsze wtedy wyzwalają się w nas niespożyte zapasy energii. Ale nie ma to nic wspólnego z choreografią, czy też wyuczonym układem tanecznym. Ale cóż, nie pozostało nam nic innego, jak w pokorze przyjąć sławę na Gozo 🙂 Bo w Polsce już wszyscy wiecie, że mój Mąż jest najlepszym tancerzem na świecie nie ? 🙂 😛
W każdym razie uwielbiam z nim tańczyć :*

Najdroższe pranie w życiu!

Podzielę się jeszcze jedną naszą przygodą, a może bardziej wtopą 🙂 Po przedniej zabawie sylwestrowej okazało się, że spodnie niedzielne Sebastiana są do prania. Spakowani byliśmy tak, że miało nam wszystkiego na styk starczyć na cały pobyt, tylko nie przewidzieliśmy balangi do rana. Jako, że byliśmy w 4 gwiazdkowym hotelu, wyczytaliśmy, że oferuje on taką usługę. Postanowiliśmy więc z niej skorzystać 🙂 Niczego nieświadomi, poczekaliśmy aż zbierzemy więcej prania, żeby nie iść z jedną rzeczą. Wielkie było nasze zdziwienie, gdy dzień przed odjazdem otrzymaliśmy rachunek z kwotą 80 Euro za usługę prania. Okazało się, że w hotelu liczy się osobno za pranie, suszenie i prasowanie każdej, jednej, nawet najmniejszej rzeczy, na przykład bielizny. A, że trochę tego uzbieraliśmy… to nas trochę to kosztowało. Cóż, podróżując kamperem i piorąc w pralni automatycznej wychodzi „troszkę” taniej 🙂 Mniej więcej około 10 Euro za jedno pranie. A, że rzadko bywamy w hotelach to mieliśmy prawo nie wiedzieć. Ja generalnie byłam pewna, że skoro hotel 4 gwiazdkowy, to już takie usługi są wliczone w cenę 🙂 Od czasu do czasu można być stereotypową blondynką 😉 W każdym razie teraz jesteśmy mądrzejsi o nasze doświadczenie. Może komuś się ono przyda.

Majestatyczne klify

Kiedy dzieliliśmy się ze znajomymi, że lecimy na Gozo na 11 dni, dziwili się. W internecie również panuje przekonanie, że na zwiedzanie tej wyspy wystarczy 1-2 dni. Nic bardziej mylnego. Nie nudziliśmy się wcale, a wręcz przeciwnie. Po przyjeździe czujemy niedosyt i jak już wspominałam na początku, mamy pragnienie, by tu wrócić. Muszę przyznać, że najbardziej na Gozo zauroczyły nas klify.

Mimo tego, że w tym roku widzieliśmy już przepiękne klify w Apulii, tutaj szczęki z zachwytu otwierały nam się jeszcze bardziej. Jawiły nam się jako o wiele większe oraz bardziej dostępne, a jednocześnie mniej oblegane przez innych turystów. Wielkim i pozytywnym zaskoczeniem było dla nas to, że mogliśmy legalnie chodzić po klifach.

Nie było nigdzie tabliczek z zakazami pod karą grzywny oraz z informacjami o monitorowaniu obszaru ani też budek z biletami wstępu, które należało kupić. Totalna wolność. Widzieliśmy tylko tabliczki z ostrzeżeniem o spadających odłamkach skalnych. A więc każdy wchodzi na własną odpowiedzialność. Bardzo nam się to podejście podobało. A więc urządzaliśmy sobie spacery po kilkanaście kilometrów wzdłuż klifów i przygotowani w prowiant spędzaliśmy na nich cały dzień.

A wieczorem szliśmy świętować do restauracji. Obraliśmy też taki system, że jeśli jednego dnia robiliśmy trekking, to drugiego dnia szukaliśmy sobie ładnego miejsca i jechaliśmy tam na zasłużony odpoczynek.

Bardzo nam to odpowiadało! W szczególności, że pogoda nam bardzo sprzyjała.

Jedzonko

Bez wątpienia jedzenie odgrywa bardzo ważną rolę w naszym życiu. Już na pierwszej naszej randce, kiedy Sebastian zaprosił mnie do jednej ze swoich ulubionych restauracji, poczuliśmy wspólną więź na tym polu. On nie mógł wyjść z podziwu, jak zamówiłam policzki wieprzowe, a zaraz po nich deser, wyczyszczając przy tym talerz do zera. A ja byłam zachwycona eleganckim sposobem podania jedzenia oraz wykwintnym smakiem. A więc wybór miejsca był bardzo na plus dla Sebastiana. Ponadto po poznaniu naszych upodobań jedzeniowych (czytaj – dużo mięsa), mieliśmy pewność, że przynajmniej w tej kwestii na pewno będziemy się dogadywać. Później okazało się, że oprócz samej czynności jedzenia, uwielbiamy też razem gotować. Ale to już inny temat 🙂

Na Gozo pod względem kulinarnym bardzo miło się zaskoczyliśmy. Można było odnaleźć tam dużo wpływu włoskiego, ale jednak smaki były trochę inne. Dla mnie największym odkryciem był królik duszony w gulaszu, który jest tam jedną z tradycyjnych potraw. Był przepyszny, ale też bardzo ciekawy. Miał niesamowity smak oraz był mięciutki. Jedyne, co to miał dużo małych kostek i trzeba było uważać. Pierwszy raz miałam okazję jeść królika.

Bardzo smakował nam też łosoś z kaparami, zupa rybna Aljotta oraz Bragjoli ( zrazy wołowe nadziewane boczkiem podawane w sosie z groszkiem). Maltańskie kiełbaski podawane na ciepło do śniadania ku mojemu zdziwieniu nie przypadły mi do gustu. Było to dla mnie zaskoczeniem, ponieważ jestem wielka fanką wszelkiego rodzaju parówek. Tutaj prawdopodobnie winna była zawarta w nich kolendra, za którą nie przepadam. Natomiast muszę przyznać, że za granicą, nigdzie jeszcze nie zachwyciłam się tak parówką, jak zachwycam się naszą polską Berlinką 🙂 Mąż się śmieje, że utrzymuje ich koncern. Wcale nie płacą mi za reklamę 🙂 Absolutnie genialny dla nas był ser Gbejna podawany w panierce na ciepło. Rewelacja! Nawet Sebastian, który nie przepada za takim sposobem podania sera, zachwycił się. Ciekawe były również smaki maltańskich słodkości. Kosztowaliśmy Imqaret, czyli smażone ciasto z pastą z daktyli oraz Qagħaq tal-għasel – miodowe krążki.

Miało to specyficzny, korzenny smak. Próbowaliśmy też ichniejszego napoju Kinnie, który według nas z jednej strony przypomina Coca-Colę, a z drugiej Tonic. To również korzenne aromaty. Jedzenie na Gozo zapamiętaliśmy jako naprawdę bardzo dobre, ale do czasu. Do czasu powrotu do Polski, kiedy pierwsze, co zrobiliśmy udaliśmy się na posiłek do naszej ulubionej karczmy Skansen Smaków. Wtedy cały czar maltańskiego jedzenia prysł. No niestety, ale z polskim jedzeniem chyba nic nie wygra. Co schabowy, to jednak schabowy 🙂

Hotel

Tak jak już opisywałam w poprzednim poście poświątecznym, oferta, którą wybraliśmy zauroczyła nas w dużej mierze przez hotel. Rzeczywiście był taki, jak go opisywali. Naprawdę niezwykle urocze i klimatyczne miejsce. Mimo tego, że w wielu miejscach widać było w jego wyposażeniu upływ czasu ( choć ja bym bardziej powiedziała, że widać było ducha historii ), bezapelacyjnie nie przyćmiewało to jego bajkowości. Poniżej parę zdjęć.

Comino

Trzeba wspomnieć, że będąc na Gozo wybraliśmy się na sąsiadującą wyspę Comino, która również należy do Wysp Maltańskich. I był to bardzo dobry wybór. Okazało się, że jest ona niemal całkowicie wyludniona. Zrobiliśmy trekking wokół niej brzegiem klifów. Zajęło nam to około 6 godzin.

Podczas tej wędrówki spotkaliśmy raptem parę osób. Turyści, którzy tam przypływają z Malty bądź Gozo, najczęściej zatrzymują się na najbardziej popularnym brzegu przy Blue Lagoon – jednej z najpiękniejszych zatok pomiędzy wyspami, i tam zostają nie wypuszczając się nigdzie dalej głąb wyspy.

Na Wyspie poza sezonowymi foodtrackami przy Blue Lagoon nie funkcjonuje nic. Spotkaliśmy pozostałości po kiedyś funkcjonującym hotelu, szpitalu, farmie świń oraz po budowlach obronnych. Jednak to wszystko jest martwe. Myśleliśmy, że pośród tej ciszy uda nam się odpocząć kontemplując Stwórcę poprzez jego dzieła przyrody. Natomiast to opustoszenie tej wyspy, gdzie ewidentnie czuć było, że niegdyś próbowano tutaj żyć, budziło w nas trudny do wyjaśnienia niepokój.

Po obejściu wyspy uraczyliśmy się wspaniałymi bezalkoholowymi drinkami w skorupkach z ananasa. Na początku, kiedy zobaczyliśmy tłumy ludzi przy Blue Lagoon, którzy piją te kolorowe napoje, śmialiśmy się z kręcącego się na naiwnych turystach biznesu. Natomiast niedługo potem zrozumieliśmy się, że nie jest to głupie. Raz, że świetny i oryginalny pomysł, a dwa, że naprawdę po 6 – godzinnej wędrówce wypicie takiego orzeźwiającego i egzotycznie wyglądającego drinka, ma naprawdę sens.

Z czym wracamy?

„Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie! W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was.”1 Ts 5, 16-18

A na koniec bardzo ciepły utwór Stanisławy Celińskiej „Obfitość”. Zarówno piosenka, jak i sama wokalistka są bardzo bliskie mojemu sercu. Kobieta, która przeszła w życiu bardzo dużo i złego i dobrego, a nie zatraciła w tym wszystkim swojej kobiecości. Ma w sobie taką prostą, życiową mądrość wynikającą z czasem niełatwych, może nie zawsze dobrych wyborów w jej życiu, z walk, które nieustannie podejmowała oraz ze swojej niezwykłej wrażliwości. Ogromnie ujmuje mnie w niej również jej siła i spokój, które są wynikiem ciężkiej pracy nad sobą oraz niezłomnego zaufaniu Bogu. Na koncertach swoim słowem, śpiewem, a przede wszystkim obecnością obdarza innych dobrą energią, której nie sposób opisać. I nawiązując do mojej refleksji o tym, że z biegiem czasu zawsze będziemy już przeżywać te same miejsca, wydarzenia w nowej odsłonie – Pani Stanisława jest tego bardzo dobrym przykładem. Dużo od niej czerpię. Mam takie ciche, małe pragnienie napić się kiedyś malinowej herbaty ze Stasią 🙂

Stanisława Celińska – Obfitość

Przywieźliśmy z Toskanii całe mnóstwo zdjęć! Pewnie drugie tyle obejrzeliśmy w Internecie przed podróżą. I wiemy jedno: żadne z nich nie oddają piękna tego włoskiego regionu! Różnica między naszymi zdjęciami zrobionymi telefonem komórkowym a profesjonalnymi projektami z aparatem, kamerą i dronem zamazuje się kiedy obraz staje się jedynie tłem do naszych opowiadań. Wiele razy, robiąc zdjęcie, od razu mówimy: przecież to nie oddaje nawet 10% tej chwili! Postaram się w tym wpisie opowiedzieć o tym, czego nie zobaczycie na zdjęciach.

Tubo dell’acqua. Torrita di Siena.

Przekroczyliśmy granicę w Trevisio i zbliżamy się już do granic Toskanii. Wciąż nie mamy wody w kamperze a brak widoków innych kamperów po przejechaniu ponad 1500 km budzi w nas niepokój. Oto jedno z pierwszych zdjęć wykonanych podczas naszej pierwszej podróży do Włoch:

Chyba zgodzicie się, że nie jest to wybitne zdjęcie i na publicznym slajdowisku z pewnością nie zrobi szału. Ale dla nas to była lawina motywujących informacji. Po pierwsze z pomocą park4night trafiliśmy na zupełnie darmowy serwis kamperowy gdzie mogliśmy zatankować czystą wodę i pozbyć się brudnej. Na nasze doświadczenie przed tą podróżą składał się jeden weekendowy wyjazd na camping, który wbił nam w głowę pewność, że kranik z pitną wodą zawsze występuje w parze z wężem do wody. Nic bardziej mylnego! Rzeczywistość boleśnie zweryfikowała nasze założenie, a od desperackich prób wlania wody baniakiem szybciej wzrastał mój poziom frustracji niż rzeczywisty poziom wody. Co gorsza, nie znając włoskiego nie byłem w stanie wytłumaczyć na żadnej stacji o jaki kurczę „pipe” mi chodzi. Na szczęście na wspomnianym punkcie serwisowym spotkaliśmy Włocha, który nie tylko użyczył nam węża, ale również poradził, żeby pytać o „tubo dell’acqua”. Poza tym to on wyjaśnił nam, że to pierwszy dzień we Włoszech, kiedy restrykcje COVID-owe na nowo pozawalają wypoczywać w kamperze. Przy okazji od razu dostaliśmy lekcję, aby bezwzględnie przestrzegać restrykcji bo Włosi traktują je niemal dosłownie – poznany pan nie pozwalał nam się zbliżyć na odległość kilku metrów, a pożyczonego węża, po zdezynfekowaniu, odłożyłem we wskazane miejsce. Nie wyobrażam sobie, że ktoś byłby w stanie powiedzieć więcej o tym zdjęciu! A żadne słowa nie opiszą motywacji jaka w nas wstąpiła po tym wydarzeniu!

To działa! Monticchiello.

Otwieramy park4night. Szukamy miejsca na pierwszy nocleg w Toskanii. Zwiedzanie zaczynamy w Monticchiello. No to biorę jakiś parking, z pięknym widokiem, bardzo blisko centrum, wybieram „prowadź do” i jazda.

Kurczę, to działa! Cieszyliśmy się, bo wiedzieliśmy, że tego dnia będzie już można spokojnie wypocząć po trudach podróży. A co dalej?! Ano widok! Choć w tym ujęciu nie zwala z nóg, powiem krótko: był 1000 razy lepszy niż najpiękniejsze zdjęcia jakie widzieliśmy! Dolina Val d’Orcia w pełnej krasie! Co poza tym? Pierwsze dylematy, które zapewne znają wszyscy podróżujący kamperem. Stanę tam na końcu w rogu parkingu! Hmmm, ale jak dojadą inne auta to zablokują mi wyjazd… Oooo! To tam! Tam stanę! Będzie piękny widok! Tak… i zero ochrony przed słońcem, ugotujemy się… No to trochę cofnę, tam do cienia! Super! Noo nie super, solary zasłoni… Oszczędzę Wam naszych rozważań o poziomowaniu kampera i sprawdzaniu grząskości terenu. W rzeczywistości to wcale nie jest takie straszne, po prostu robimy to z automatu i z czasem bardzo sprawnie, ale pierwsze podrygi były dość niemrawe i czasami sprawiały trudności w małżeńskiej „naszej wspólnej decyzji”.

Ale to nie działa… O poszukiwaniu Mszy we Włoszech.

Ile już razy w życiu słyszeliście, że trzeba coś stracić, żeby to docenić?! A ile razy doświadczyliście już tego na własnej skórze? Zdjęcie poniżej jest dla nas ilustracją jednego z takich doświadczeń.

W Krakowie jesteśmy wręcz rozpieszczeni dostępnością kościołów, Mszy Świętej i łatwością przyjęcia Eucharystii. Jak bardzo naturalna jest dla nas potrzeba uczestnictwa we Mszy Świętej i przyjęcia Ciała Pana Jezusa, tak równie naturalne jest, że od tego aktu dzieli nas sprawdzenie w telefonie dogodnego miejsca i pasującej godziny. Wspólna modlitwa i Eucharystia to fundamenty naszej wiary, małżeństwa, naszej codzienności. Nie wyobrażamy sobie niedzieli bez uczestnictwa w Mszy Świętej. Nic się nie zmienia kiedy przekraczamy granice Polski. Wyciągamy telefon w nadziei, że blisko naszego pobytu znajdziemy kościół, a jeśli trzeba się trochę oddalić to tak planujemy dzień, żeby móc uczestniczyć w Mszy Świętej. We Włoszech było to wybitnie trudne. Na zdjęciu widzicie rozpiskę Mszy Świętych z jednej ze świątyń. Pierwsza trudność jest taka, że ta rozpiska często dotyczy całej parafii, niekoniecznie tego konkretnego miejsca. Często jest to wyłącznie nazwa kościoła, oczywista dla miejscowych, a trudna do znalezienia na mapie. Trzeba też dodać, że tych Mszy Świętych jest naprawdę mało. I próżno szukać tych informacji w Internecie. Rzadkością jest prowadzenie przez parafię strony internetowej. Ale (ląduje kolejny frazes) „nie ma rzeczy niemożliwych”. Mimo tych trudności zawsze udawało nam się dotrzeć na Mszę Świętą i chociaż nie rozumieliśmy ani słowa to wierzyliśmy, że mimo tego, przeczytana wcześniej Ewangelia z dnia, będzie w nas działała. Z mocą przyjętej Eucharystii. I tak po ludzku, może nie raz komplikowało nam to plany, ale z drugiej strony pięknie jest się postarać o spotkanie z Jezusem. Zanieść mu taką ofiarę. I docenić to jak wielkiej łaski doświadczamy w Polsce mając taką łatwość w dostępie do Sakramentów.

Widok… talerza. Pienza.

Ten nagłówek jest absolutnie lekceważący wobec Pienzy, ale pozwólcie mi się wytłumaczyć. Najpierw zdjęcie.

Moja Żona wie, że jedzenia to ja fotografować nie lubię. Robię to tylko z jakiegoś konkretnego powodu. I w tym przypadku, nasze uśmiechy to nie wynik tradycyjnego odliczania „3, 2, 1, cheeeeese”, ale autentyczna radość, że po wielu miesiącach przerwy możemy zjeść obiad w restauracji. Restrykcje we Włoszech pozwalały już wtedy na jedzenie w ogródkach i przez moment nie mieliśmy wątpliwości, aby wykorzystać tę sposobność. Naszym celem stało się miejsce w górnych partiach Pienzy z widokiem na naszą ukochaną (to chyba dobre określenie, Żonko) dolinę Val d’Orcia. Zanim skupicie się na moich gastronomicznych opowieściach, chcę postawić sprawę jasno: Pienza wielkim miastem jest! Wielkim w wymiarze piękna! Spacerując, z jednej strony możecie podziwiać wspaniałą panoramę doliny, a z drugiej typową dla Tosknii architekturę miast. Nie mniej spektakularnie miasto wygląda z doliny – znajduje się na wzniesieniu i jest widoczne niemal z każdego miejsca. A teraz wróćmy do talerzy. Wszak jedzenie to bardzo ważny element naszego małżeństwa. A przede wszystkim celebracja tych chwil, kiedy razem zasiadamy do stołu. I tutaj zupełnie nie przeszkadzał nam napój zamiast herbaty – Włosi, w przeciwieństwie do Polaków, zupełnie ignorują herbatę, w wielu restauracjach jej po prostu nie ma, a w wielu, prosząc o „tea” dostaniecie napój podobny do „Lipton Ice Tea”. Zupełnie nie przeszkadzał nam też krwisty, a w zasadzie surowy stek – w Toskanii steki są bardzo cenione, wręcz ortodoksyjnie cenione, specyfikowanie stopnia wysmażenia nie jest mile widziane, a w niektórych miejscach gość może zostać wyproszony za chęć przyrządzenia steka „well done”. My wybraliśmy jakiś regionalny specjał, który wyglądał, pachniał i smakował obłędnie, ale w samym środku był surowym mięsem. Tak, surowym. Potwierdziła to kelnerka. To był ten drugi raz w moim życiu, kiedy odważyłem się zwrócić uwagę w restauracji na surowe mięso. Pani kelnerka mową i mimiką dała mi wyraźnie do zrozumienia jak wielki błąd popełniłem, ale zapewne biorąc pod uwagę ograniczoność mojego umysłu, chęć uniknięcia paniki wśród gości i zachowania dobrych stosunków dyplomatycznych z Polską, zgodziła się poprosić kucharza o dogrzanie steka. W niczym nie ujęło to naszej ekscytacji tą chwilą.

Nasz ulubiony dzikus. Pienza.

Ten niepozorny tytuł kryje za sobą wiele naszych łałów, ochów i achów. Wiele wspomnień. Kilka powrotów. I wreszcie szlachetny tytuł Pierwszego Dzikusa Państwa Feduniaków. Ladies and gentlemen, oto on!

Wieczorem:

I o poranku:

Ach, Żoneczko! Pamiętasz?! Celebrowaliśmy te chwile. Wybraliśmy się wieczorem. Zatrzymywaliśmy się po drodze. Robiliśmy zdjęcia. Ekscytacja mieszała się z lękiem. Ostatni odcinek, wąska polna droga przez las. Obawa, że jeśli nie przejadę to ciężko będzie cofać. Niezapomniany dźwięk pierwszych rys malowanych przez gałęzie na naszym aucie. I wreszcie radosny moment kiedy zobaczyliśmy miejscówkę! Pustą! Równą! Z dala od cywilizacji! Wspaniale! Koniec historii?! Nieeeee. To było spełnienie jednego z naszych Toskańskich marzeń. Cieszyliśmy się sobą, cieszyliśmy się naturą, trochę nie wierzyliśmy, że tak łatwo nam się udało. Ale skłamałbym twierdząc, że od początku byliśmy takimi kozakami 🙂 Pojawiły się pierwsze dylematy: czy można tu stać, dlaczego tak duża zatoczka jest pusta, o której rano się zmywać, żeby nikt nas nie przegonił. Typowe rozterki zółtodziobów, powiecie. No to dodam, że wkrótce, po drugiej stronie polnej drogi, ktoś zatrzymał się osobówką skierowaną w stronę naszego auta. Chwilę później, jakieś inne auto przejeżdżając tą drogą zatrzymało się na wysokości naszego kampera. Co robimy? U… spokajamy się! 🙂 Po pierwsze nikomu tu nie szkodzimy. Po drugie, to nie jest część żadnego z pobliskich pól. Po trzecie, może nowi przybysze też są turystami i nie zaczną od strzelania do nas! Po czwarte i najważniejsze! „Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. Ps 23, 4” Zostaliśmy na miejscu. Wybornie się wyspaliśmy. Piękny widok umilił nam śniadanie. A całe przeżycie na dobre wyryło się w naszych wspomnieniach i kto zliczy ile razy było motywacją do przełamywania kolejnych podróżniczych lęków.

Teraz to już nas zamkną! Montepulciano.

Montepulciano to małe urokliwe miasteczko, dość popularne i chętnie odwiedzane przez turystów. A oto jeden z głównych placów:

Dzięki zdobyczom najnowszych technologii, poradom wielu ekspertów, wreszcie dogłębnym analizom powyższego zdjęcia, możemy z całą pewnością stwierdzić: w tym czasie, na głównym placu bardzo popularnego miasteczka, zastaliśmy 2 (słownie: dwie) osoby! To czego nie widać na zdjęciu, a co wzbudziło w nas wiele obaw, to krążąca uliczkami policja. Czyżby to nasza ignorancja?! Wyjeżdżając na urlop praktycznie całkowicie wyłączamy się ze świata. Nie ma internetów, telefonów, nawet z bliskimi staramy się nie kontaktować. A może jest tak, że właśnie w tym momencie tylko nas dwoje w całym miasteczku, całych Włoszech, ba! w całej Europie nie wie jednego: ta okropna zaraza na nowo przywróciła wszystkie restrykcje! Na stronach polskiego rządu cisza, policja choć podkręca tętno niczym dobra włoska kawa to jednak nas o nic nie pyta, ostatecznie, chyba lepiej spacerować bez otaczającego nas tłumu! Ruszyliśmy przed siebie nie zadając już więcej pytań. Na usprawiedliwienie dramaturgii, którą zbudowałem dodam, że kilka miesięcy później kiedy odwiedziliśmy Montepulciano, miasto tętniło życiem, powietrze było gęste ludzkim zgiełkiem, a stoły lokalnych rzemieślników uginały się od serów, mięs i pamiątek. Kinia, jak się nazywały te pyszne regionalne ciasteczka, które tam wtedy kupiliśmy? Domagają się polecenia 🙂

Gdzie tu się płaci? Terme di Saturnia.

Ja wiem, że źródła geotermalne to może nie jakieś nadzwyczajne zjawisko, ale kurczę! Nie wierzę, że za pierwszym razem nie zrobiło to na Was wrażenia!

Piękny widok, dziesiątki małych jacuzzi, kojący dźwięk wody i to wszystko za darmo. Tak po prostu, zrzucasz ubrania i wskakujesz do cieplutkiej wody 🙂 Czujesz się wyśmienicie. Trochę uważasz, żeby nie pokaleczyć stóp na ostrych kamieniach. Z lekką zazdrością patrzysz na tych, którzy zajęli miejsca bliżej ujścia wody – mają cieplej. Ostatecznie jednak patrzysz przed siebie, muskająca woda rozluźnia twoje mięśnie, a ty, w błogim stanie, nie liczysz już czasu, nie myślisz o niczym, jesteś w szufladce „zero”. To znaczy jak jesteś mężczyzną. Kobiety chyba tego nie mają. „Kochanie, o czym myślisz? O niczym. Nie można myśleć o niczym. Powiedz co się stało. Ale Słońce! Nic się nie stało. Na pewno o czym myślisz…” 😀 A wracając do tematu – wspaniale jest odkrywać takie miejsca. Chociaż kawałek dalej stoi nasz kamper. Tym razem wybraliśmy kemping – trzeba zrobić serwis, ubrać rzeczy, trochę posprzątać. Zejdzie co najmniej kilka godzin! Mówią, że vanlife niesie ze sobą dodatkowe obowiązki, o które nie musimy się martwić w „normalnym życiu”, ale ja wolę inne określenie. Odbieram to bardziej jak przeniesienie większej odpowiedzialności, ale zarazem wolności na nas, dosadniej, na nasze barki. Może nam zabraknąć wody, prądu, paliwa, jedzenia itp itd No może! Ale to głównie zależy od naszych decyzji, a jeśli podejmiemy złe decyzje, nie pozostaje nam nic innego jak poradzić sobie w nowej rzeczywistości. I nie ma w tym nic złego, aby od czasu do czasu ułatwić sobie życie i wybrać kemping 😉 (Puszczam oko do Kasi i Łukasza). W trochę szerszym kontekście opowiedzieli o tym Ania i Bartek. A może to dobry temat na dyskusję w komentarzach? 🙂

kFiat włoskiej motoryzacji.

Taki mały akapit na rozluźnienie bo już zacząłem uderzać w filozoficzne tony 😀 Włosi kochają Fiata koniec kropka. Znaczy Punto. No nie tylko Punto, w zasadzie co Pan-da. O tutaj np, stoi ich chyba 500-tka.

Wszystkie pięknie zaparkowane! Bravo! Eee tam, gromkie Brava! Takie autko cenne jak Ducat-o! Dobra, kończę już te moje motoryzacyjne unieSiena. Koniec, kropka. Po prostu Grande Punto! Już ta filozofia mi lepiej wychodzi: Prawda, Doblo, Piękno 🙂

A skoro już jesteśmy w temacie, to Włosi bardzo luźno podchodzą do zagadnień ruchu drogowego. Może to i dobra wskazówka, ale żeby tak zaraz rygorystycznie to traktować, o nie! Może to i dobrze, ale bywa stresująco kiedy w centrum miasta mam koło siebie rowery, skutery, osobówka wyprzedza mnie w najmniej spodziewanym momencie, a pieszy sądzi, że kamper zatrzyma się w miejscu, więc każde miejsce jest dobre, aby przejść na drugą stronę ulicy 😀

A żeby uszanować Cię Drogi Czytelniku i nie zostawiać cię z pustym akapitem dodam, że zdjęcie zostało zrobione w jednym z tzw. miast tufu – położonych na skale, a miejscami wydrążonych w tufie wulkanicznym. Warto to obejrzeć. Ja jednak zapamiętałem przede wszystkim wąską, krętą, stromą drogę, ze ścianami skał po obu stronach. Jechaliśmy nią późnym wieczorem, na dużym zmęczeniu. I z jednej strony chciałem ją przejechać dość dynamicznie, żeby auto nie zgasło, bo sprzęgło byłoby w opałach przy takiej górce. Z drugiej strony, gdyby nadjechało auto z naprzeciwka, mógłbym nie zdążyć uciec. Jakoś wypośrodkowałem te dwie skrajności i piąłem naprzód z rzadka spoglądając na GPS jakby bojąc się, że to nigdy się nie skończy. Ostatecznie było to naprawdę ciekawe doświadczenie i zaraz po dojechaniu na parking chciałem opowiedzieć o nim Żonie, która, jak mniemałem, przespała całą drogę. Jak się jednak okazało, nie spała, ani chwili. Przeciwnie: zamykała oczy bo połączenie tych serpentyn i prędkości wywoływało w niej przerażenie 😀 No słodziak 🙂

Trawa. Dolina Val d’Orcia.

Moja Żona wyznaczyła już pewne standardy na tym blogu, dlatego chwilę temu dostałem od niej to samo pytanie, które pewnie nie jednemu z Was dźwięczy w uszach: g d z i e jest muzyka?! No i właśnie teraz będzie. Nie chcę żeby ten paragraf był zbytnio przegadany. Trochę prowokacyjnie nazwałem ten fragment, wiem, ale dla nas to absolutnie nie ignorancja, a zachwyt tak prostą i powszechną rośliną. Dolina Val d’Orcia, trawa, dużo trawy, bardzo dużo trawy, dolin pokrytych trawą, trawiastych pagórków, trawy kołysanej wiatrem, ozdobionej kwiatami, ogrzanej słońcem, przykrytej cieniem, żywej, zielonej, pachnącej, wesołej takiej, beztroskiej. Zwykłej trawy, ale w tym miejscu tak dostojnej, przepastnej, nie do objęcia wzrokiem, nie do zrozumienia umysłem, jedynie do pokochania i wdzięczności Temu, który ją stworzył.

A kawałek, który Wam proponuję to wyjątek w krzykliwej muzyce KSU, kapeli z mojej młodości. Nie będę przeszkadzał. Poza światem słów.

„Piękne są góry i lasy
i róże zawsze ciekawe
lecz z wszystkich cudów natury
jedyne poważam trawę
Bo ona deptana niziutka
bez żadnych owoców, bez kłosa
trawo – siostrzyczko moja
karmelitanko bosa”

ks. Jan Twardowski

Nie ma przypadków. Grosseto i okolice.

Wiecie już, że fanami plażingu to my nie jesteśmy. Ale morze samo w sobie lubimy. Zwłaszcza jeśli plaża pozwala na długie spacery. O naszej tradycji jesiennych wjazdów nad polskie morze też już wiecie i spokojnie, nie będę Was już męczył opowieścią o tym jak przeżyliśmy atak dzików 🙂 A przypadek, o którym wspominam w tytule był taki, że w pewnym momencie zajechaliśmy już tak daleko na południe Toskanii, że postanowiliśmy zaczepić o wybrzeże. To mało powiedziane. My zapragnęliśmy być cool. Jak na filmach, jak na zdjęciach, okładkach magazynów – postawić kampera na plaży. Szybki przegląd mapy, opinie na park4night i mamy miejsce idealne. Z tych takich wartych pozazdroszczenia. I wszystko szło zgodnie z planem, aż do momentu kiedy na kilka minut przed osiągnięciem celu, naszym oczom ukazał się tunel. Taki przypadek. Tunel w sam raz na osobówkę, ale nieuległy wobec naszego Forda. Fiasko. Odwrót. Demotywacja. Przypadkiem wcale niedaleko znajdował się klif, na nim zabytkowa forteca, przed fortecą parking. Oto nasz nowy cel. Pamiętam, że byłem już potwornie zmęczony, zrobiło się ciemno, a kręta i wąska droga na szczyt nie napawała optymizmem. Dziwne, pomyślałem. To nie droga na nasze gabaryty. Jednak chęć zasłużonego odpoczynku na szczycie klifu pomagała jechać dalej. Parking okazał się dość spory i (oczywiście) przypadkiem nie było tam ani jednego kampera. Gdzie jest haczyk?

Niewątpliwie widok z okna warty pozazdroszczenia, jednak w nocy wiatr był tak silny, że nie tyle bujał naszym autem co uderzał w niego z taką siłą jakby chciał nas wywrócić. Może przegonić. Udzieliły mi się obawy mojej Żonki i zacząłem sprawdzać czy nie zapowiadają sztormu. Pamiętasz Słońce? Jednak nie daliśmy się. Zostaliśmy. Wracając rano tą samą krętą drogą zauważyliśmy lekko ukryty, łatwy do przeoczenia w nocy, znak zakazu wjazdu dla kamperów. Przypadkiem mieliśmy więcej szczęścia niż rozumu 🙂

Grosseto to w ogóle ciekawy przypadek. Szlaki komunikacyjne są tak ułożone, że praktycznie zawsze kiedy chcesz się przemieścić między jedną a drugą stroną wybrzeża, musisz przejechać przez to miasto. To też spowodowało, że mieliśmy ledwo zaczepić o morze, a ostatecznie utknęliśmy tam na kilka dni. W Grosseto mieliśmy już swój ulubiony parking, blisko ulubionego supermarketu, kawałek dalej pralnia automatyczna, po mieście zaczęliśmy się poruszać bez GPS-a.

Zupełnie nie planowaliśmy tego miejsca, a tyle wspaniałych rzeczy udało się tutaj zrealizować.

W punkcie pierwszym wymienię jedzenie, bo ja miewam fantazje gastronomiczne, a Kinia ma takiego nosa, że zawsze jest w stanie zaspokoić te moje kulinarne rządze. Ja mam takiego nosa, że zawsze doprowadzę nas do celu, a Kinia takiego, że zawsze znajdzie dobre jedzonko 🙂 I tutaj moim pragnieniem było zjeść coś dobrego z morza, bo skoro blisko mają to morze to może coś dobrego w nim łowią. No i mam tak, że lubię niektóre wodne rarytasy, ryby w szczególności, ale zupełnie się na tym nie znam. Wielokrotnie słyszeliśmy o włoskich kucharzach tak zakochanych w swoim fachu, że godzinami mogą siedzieć z gośćmi, raczyć ich swoimi daniami i o nich opowiadać. I to było moje małe marzenie na wieczorną kolację. Daj mi coś dobrego z morza, o nic mnie nie pytaj. Jak się domyślacie, nie wspominałbym o tym, gdyby moje pragnienie nie spełniło się co do joty 😀 Całkowicie oddany zmysłowi węchu mojej Żony szedłem za nią. Ciepło, ciepło, zimno, ciepło, gorąco! Jest! Usiedliśmy z menu, ale szybko podbiegł do nas człowiek w biały fartuchu, przedstaw się jako Chef i zadał tylko jedno pytanie: fish? To się dzieje! Pomyślałem. Odpowiedzieliśmy TAK i już za chwilę zaczęły wjeżdżać kolejne dania wg włoskiej tradycji. Wszystko było wspaniałe! My czuliśmy się coraz bardziej napełnieni, ale kelnerka nie ustawała w przynoszeniu kolejnych potraw. Było fantastycznie, ale w pewnym momencie zaczęliśmy się zastanawiać ile to wszystko kosztuje. Żadnego menu nie widzieliśmy. Oddaliśmy się zupełnie w ręce Chef-o. I kiedy myśleliśmy, że to już koniec, że włoski makaron zwieńczył tę kolację, na srebrnej tacy wjechała ona.

W wyobraźni musicie sobie do tego pyszczka dorobić pozostałą część ryby. My nawet nie zorientowaliśmy się kiedy nie zniknęła. Pytanie gdzie ją zmieściliśmy już chyba na zawsze pozostanie bez odpowiedzi. Ale przecież to nie koniec, przecież koncert naszego Chef-o trwał! Wniósł na deser pięknie skrojonego ananasa i obwieścił koniec kolacji. Naiwnie zapytałem kelnerkę o rachunek, chociaż podświadomie czułem, że nie dostanę znanego nam z normalnych miejsc rachunku z kolejnym pozycjami naszego posiłku. Nie dostałem. Pani wskazała tylko na Chef-o, który w głębiach restauracji przyjął pozycję jakby medytował nad czystą kartką papieru, trzymając długopis w ręku. Zrozumiałem, że nie jest w dobrym smaku przerywać tę chwilę skupienia i już po chwili na białej kartce zaczęły pojawiać się kolejne krągłości arabskich cyfr: 80. Ani trochę nie żałowaliśmy tych wydanych euro. To był magiczny wieczór w towarzystwie mojej kochanej Żoneczki :*

Czy wspominałem przed sekundą o marzeniu zaparkowania na plaży? No to patrzcie!

I czy na tym zdjęciu widać ile miłości się z niego wylewa? 😀 Kochana Żona, ulubiona jajecznica, wspaniały bukiet, który podarowałem Kini podczas jednego ze spacerów i szum morza.

Mam z tego czasu anegdotę, która pozostanie z nami na zawsze. Otóż! Po przybyciu na miejsce wybraliśmy się obejrzeć zachód słońca.

Zachęceni tym przeżyciem, rano wybraliśmy się na wschód słońca… dokładnie w to samo miejsce 🙂 Nie próbujcie tego. To nie ma sensu. To po prostu nie zadziała 😀 Na szczęście zdążyliśmy jeszcze przebiec na drugą stronę plaży. Kinia do dzisiaj opowiada znajomym, że to ona się zorientowała i uratowała tę romantyczną chwilę. Utarła mi noska. Zołza kochana :*

Ale to nie koniec! Oczywiście, że były długie spacery plażą…

…i wypełniona tęsknota za górkami (tutaj Parco Regionale della Maremma).

Spontan. Bettolle.

Przed wyjazdem dowiedzieliśmy się o Danusi Indyk – Polce, która wyjechała do Włoch i została Szefem agroturystki. A że zaczęliśmy się kierować na północ bo zbliżał się koniec naszego miesiąca miodowego to pomyśleliśmy, że spróbujemy się z nią spotkać. Uda się to się uda. W tym momencie nie wiedziałem jeszcze, że moja Żona ma znacznie szerzej zakrojone plany – kawa z Danusią, a później może zostanie na kolację 🙂 I już się wydawało, że nic z tego! Dojechaliśmy na miejsce tuż po rozpoczęciu siesty i Danusia minęła nas dosłownie minutę przed dojazdem pod agroturystykę. Miejmy nadzieję, że już nam to wybaczyła bo byliśmy nieugięci! Zaczekaliśmy, aż załatwi swoje sprawy i wróci 🙂 Ostatecznie zostaliśmy wspaniale przyjęci, ale to co zapamiętamy to czas, który Danusia poświęciła dla nas na rozmowę. I dobrze, bo wiecie co? Media strasznie spłaszczają historie (ta dam). Oczywiście, że nikt nie przyjeżdża do Włoch i nie zostaje z miejsca szefem agroturystki. To kilkanaście lat ciężkiej pracy aby zgłębić tajniki własnej produkcji oliwy, wina, poznać włoską kuchnię i stworzyć miejsce, w której goście czują się jak w domu. Danusia, jeśli kiedyś tu trafisz – Dziękujemy! A wszystkim gorąco polecamy to miejsce.

Góry dla równowagi. Campo Catino.

Czasu coraz mniej, a nasz koncert życzeń nie chce się skończyć. Zapragnęliśmy jeszcze choć na chwilę podjechać w góry, Alpy. Kinia znalazła gdzieś informację o pustelni w Campo Catino, więc szybki plan i jedziemy. Kawał drogi, ale kiedy kolejnym razem tu będziemy?! Mówiliśmy. Musieliśmy wspiąć się naszym kamperkiem na 1000 m n.p.p. Droga, a jakże, kręta, wąska i miejscami w połowie zerwana przez płynąca z gór wodę. Ale było warto. Miejscówka była super! Wyjście do pustelni zaliczone. Były emocje kiedy spotkała nas burza, a moja Żona myślami ściągnęła dzika 😀 Więcej teraz nie powiem. Chyba, że naprawdę ktoś doczytał do tego momentu i chciałby wiedzieć więcej. Klasycznie: dajcie znać w komentarzach! 😉

To już jest koniec. Siena. Florencja.

W drodze powrotnej zaczepiliśmy jeszcze o najlepsze na świecie (Statystyki z roku 2021 opracowane przez moją Żonę 😉 ) lody w Sienie…

…i w promieniach zachodzącego słońca podziwialiśmy florencką architekturę.

To był też moment kiedy zaczęliśmy w głowie wspominać ten cały wyjazd. Chyba już nawet tęsknić. Już robić kolejne plany na powrót. I pisząc ten post przeżyłem to wszystko jeszcze raz. Dziękuję, jeśli towarzyszyliście mi aż do tego miejsca.

Przeszedłem tę drogę i jeszcze raz, z całą pewnością stwierdzam: nie umiemy robić zdjęć. Nigdy nie uda nam się zrobić naprawdę dobrych. Tak dobrych, żeby oddać piękno, które widzimy. Emocje, które mamy w sercu. Ukryć historie, które się tam wydarzyły.

Dla nas był to czas który z pewnością już się nie wydarzy. Pierwszy wspólny miesiąc w małżeństwie. Pierwszy wspólny wyjazd kamperem. Pierwszy raz, wszystkie pierwsze razy w Toskanii.

Najważniejsze jest jednak to co nam pozostało. Zaufanie sobie, wiara w nas, zdanie się na siebie, zaufanie Bożej opatrzności. Przez ten miesiąc toczyło się nasze normalne życie: raz czuliśmy się lepiej, raz gorzej, raz się cieszyliśmy, raz kłóciliśmy, czasami szło wszystko jak z płatka, czasami piętrzyły się trudności. Nie chcę żeby zabrzmiało to zbyt górnolotnie, ale to prawda. Wszystko da się przezwyciężyć kiedy na pierwszym miejscu jest Miłość.